
İsrael teknoloji sektörü, güvenlik tehditleri ve ekonomik belirsizliklerin gölgesinde büyümeye devam ediyor.
Poalim Tech ve Dealigence tarafından yayımlanan yeni rapora göre, İsraelli girişimler 2026 yılının ilk altı ayında toplam 8,6 milyar dolar yatırım çekmeyi başardı.
Bu rakam, geçen yılın aynı dönemine göre yaklaşık yüzde 45'lik bir artışa işaret ediyor.
Raporda dikkat çeken noktalardan biri, yatırım miktarı artarken yatırım turu sayısının yaklaşık yüzde 35 oranında düşmesi oldu.
Bu durum, yatırımcıların artık daha seçici davrandığını ve sermayelerini daha az sayıda ancak daha güçlü ve olgun şirketlere yönlendirdiğini gösteriyor.
İsrael'in uzun süredir güçlü olduğu siber güvenlik sektörü, yatırım çekmeye devam eden alanların başında geldi.
Rapora göre siber güvenlik şirketlerine yapılan yatırımlar, geçen yılın aynı dönemine kıyasla iki katından fazla arttı.
Özellikle İran ile yaşanan gerilimlerin ve güvenlik risklerinin arttığı bir dönemde bile sektör yatırımcıların ilgisini korumayı başardı.
Yatırımcıların deneyimli girişimcilere yönelmesi de raporun öne çıkan bulguları arasında yer aldı.
Seri girişimciler tarafından kurulan şirketlerin aldığı yatırım oranı bir yıl içinde yüzde 34'ten yüzde 39'a yükseldi.
Bu eğilim, yatırımcıların başarı geçmişi bulunan kuruculara daha fazla güven duyduğunu ortaya koyuyor.
Birleşme ve satın alma işlemlerinde ise işlem sayısı azalmasına rağmen işlem değerleri yükseldi.
2026'nın ilk yarısında toplam birleşme ve satın alma hacmi yaklaşık 10,7 milyar dolar olarak gerçekleşti.
Bu durum, büyük yatırımcıların daha olgun ve güçlü şirketleri satın almaya yöneldiğini gösteriyor.
Rapor ayrıca iş gücü piyasasında ilginç bir tablo ortaya koydu.
Büyük uluslararası teknoloji şirketleri maliyet azaltma ve yapay zekâ kaynaklı verimlilik programları nedeniyle personel azaltırken, İsraelli erken ve orta aşama girişimler çalışan sayılarını korumayı başardı.
Hatta bu şirketlerde istihdam yaklaşık yüzde 2 oranında arttı.
Uzmanlara göre yapay zeka odaklı, çok küçük ekiplerle kurulan yeni nesil girişimler İsrael'in teknoloji ekosisteminin bir sonraki büyüme dalgasını oluşturabilir.
Rapor, zorlu koşullara rağmen İsrael'in küresel teknoloji merkezi olma konumunu koruduğunu ve yatırımcı güveninin sürdüğünü ortaya koyuyor.
Kaynak: Jerusalem Post, Poalim Tech & Dealigence "Israel Tech Review – First Half 2026" raporu, 10 Haziran 2026.


Merhabalar sevgili okuyucularım,
Bahçe sezonu ve benim organik tarım denemelerim bütün hızıyla devam ediyor. Aklım her an bahçemde ektiğim fidelerde ve tohumlarda. Tabii bu durumda evdeki işler biraz geri kalıyor. Bugün biraz bahçeden kopup evde kitaplarımı düzenleyip toz alayım dedim. Çünkü bahçede biraz çalışmaya kalktım; hava aşırı sıcaktı ve inanılmaz derecede sinek vardı. Burada sineklerden ötürü bahçede keyifle çalışmak veya oturmak neredeyse imkânsız. Hele bir de benim gibi sinek alerjiniz varsa!
İstanbul’dan ayrıldığımda üzülerek dağıttığım kitaplarımın yerini burada fazlasıyla doldurdum. Her tarafım kitap dolu. İlginç olan şu ki; sadece ciltli, eski kapaklı kitapları, tarihsel içerikleri ve antika havasını sevdiğimden, daha Fransızcaya başlamadan burada "friperie" denilen ikinci el dükkânlarından aldığım onlarca Fransızca kitapla doldu kütüphanem. Şimdilerde ise yavaş yavaş onları okumaya başladım.
Toz almaya ve kitaplarıma dönecek olursak, ben ciddi bir kitap biriktiricisiymişim; bunu geçenlerde öğrendim. Benim gibi gittiği her yerden kitap toplayıp evde onlarca okunmamış kitabı bekleten insanlara ve bu kitapların evde birikmesine Japonlar "tsundoku" adını vermiş.
Benim her gittiğim yerden kitap toplama tutkuma gelince; aslında onları biriktirmek istemekten çok, içlerinde saklı her bir hikâyeyi öğrenme isteği beni cezbediyor. Henüz keşfetmediğim dünyaların ve öykülerin orada olduğunu bilmek bana ayrı bir keyif veriyor. Belki de bu keyfin bir parçası, istediğim zaman elimin altında olacaklarını bilmek.
Kitapları toplarken benim için önemli olan, popüler bir yazar ya da çok satan bir kitap olması değil; farklı bir şeyler bulabilme düşüncesi. Çünkü günümüzde her şeyde bir popülerlik arayışı var ve aynı düşünceler etrafında dönüp duran alıntılar yapmak açıkçası bana çok değerli gelmiyor. Farklı yazarlar okumak, kimsenin okumadığı ya da daha az bilinen düşünceler içinde gezinmek, beni herkesin düşündüğünden farklı düşündürebilir diye düşünüyorum.
Bugün kitaplarımla uğraşırken bir yandan da okuduğum bazı haberler aklımı meşgul ediyordu; yaşadığım eyalette muhteşem bir hastane var. Bu hastane ile yolum altı yıl önce kesişti. Ve bana nasıl iyi bir hizmet verdiklerini hatırladım. Bağışlarla ayakta duran ve her Quebecli'nin ücretsiz hizmet alabildiği bir kurum: Montreal Jewish Hospital.
Tüm halka hizmet veren bu Yahudi hastanesi, 1934 yılında Yahudi doktorların Quebec'te maruz kaldığı sistematik ayrımcılığın ardından kurulmuş. Aradan yaklaşık bir yüzyıl geçmişken, hastanenin en başarılı cerrahlarından biri, Yahudi profesyoneller için ortamın giderek daha katlanılmaz hâle geldiği sonucuna varmış durumda.
Dr. Emmanuel Moss, kalp cerrahisi şefi. Onlarca hayat kurtarmış bir doktor. Şimdi ise artan antisemitizmi gerekçe göstererek Quebec'ten ayrılıyormuş.
Kaynak: The Lawfare Project
Bu benim okuduğum bir haber. Ne kadar doğru olduğunu bilmiyorum. Ancak gerçekse çok üzücü. Umarım değildir. Çünkü antisemitizm, yetenekli profesyonelleri uzaklaştırdığında bunun kaybını yalnızca belirli bir topluluk değil, tüm toplum ve insanlık yaşar.
Doğa ile, hoşgörü ile kalın...
Bu günlük bu kadar!
Rahel Çela Behar
IYT dip not :
İfade edilen görüşler İYT web portalının editöryal politikasını yansıtmayabilir.
Yazarların düşünceleri sadece kendilerini bağlar.
Bir önceki yazımı okudunuz mu?



Yaş almak insanın bedeninde olduğu kadar ruhunda da izler bırakır. Gençlik yıllarında hayat önümüzde uzanan geniş bir yol gibidir. Her köşenin ardında yeni bir sürpriz, yeni bir heyecan, yeni bir başlangıç varmış gibi görünür. Yıllar geçtikçe yolun büyük kısmı geride kalır. İnsan artık nelerin mümkün olduğunu, nelerin olmayacağını daha iyi bilir. Bu bilgi bir yandan huzur verirken bir yandan da heyecanın yerini alışkanlığa bırakmasına neden olur.
Belki de yaşlılığın en belirgin özelliği, günlerin birbirine benzemeye başlamasıdır. Sabah kalkılır, kahve hazırlanır, ev işleri yapılır, televizyon açılır, ve bir gün daha sessizce kapanır. Bir zamanlar özel görünen birçok şey sıradanlaşır 50 yıllık bir evlilikte eşin yüzü artık ezbere bilinen bir kitap gibidir. Çocukların büyümesi, torunların dünyaya gelmesi aile sofraları… Bunların hepsi büyük mutluluk kaynaklarıdır ama insan ruhu tuhaf bir yapıya sahiptir. En değerli şeylere bile zamanla alışır.
Alışkanlık, hayatı ayakta tutan görünmez bir iskelet gibidir. Onsuz yaşamak zor olurdu. Fakat bazen aynı alışkanlıklar insanın dünyasını daraltır. Bir süre sonra yaşamaktan çok yaşamı sürdürmeye başlarız. Günler geçer ama içimizde yeni bir şey doğmaz işte o zaman insan kendine şu soruyu sorar:’’ hayatın tadı nereye gitti?’’
Yaşam isteği her zaman büyük coşkularla ortaya çıkmaz. Bazen küçük şeylerin içinde saklanır. Sabah pencereyi açtığında yüzüne vuran serin rüzgârda, sevilen bir şarkının unutulmuş bir dizesinde, torunun telefondaki sesinde, eski bir fotoğrafın uyandırdığı hatırada… yaşam sevgisi çoğu zaman büyük olaylarla değil, küçük anlarla beslenir.
Yaş ilerledikçe insanın dünyayla ilişkisi değişir. Gençken gelecek için yaşanır, ilerleyen yaşlarda ise geçmiş de masaya oturur. Hatıralar çoğalır, kayıplar çoğalır, özlemler çoğalır. İnsan bazen bir odada otururken, kırk yıl önceki bir günü bugünden daha canlı hissedebilir. Geçmişin ağırlığı ile bugünün sessizliği arasında gidip gelir.
Bununla birlikte yaşlılığın gençlikte bulunmayan bir zenginliği vardır. Görme yetisi. Sadece gözle değil kalple görme yetisi. İnsan yıllar içinde başarıların da, başarısızlıkların da geçici olduğunu öğrenir. Kırgınlıkların çoğunun anlamsızlaştığını, gururun pek çok şeyi gereksiz yere zorlaştırdığını fark eder. Hayatın özünün büyük zaferlerde değil, sevdikleriyle geçirilen sıradan günlerde saklı olduğunu anlar.
Belki yaşam isteği de burada yeniden doğar. Gençliğin ateşli arzularında değil, sade bir kabulün içinde. Her günün bir hediye olduğunu bilerek uyanmak da. Eksiklere rağmen şükredebilmek de. Hala gökyüzünü seyredebilmek de. Hala bir kitabın sayfalarında kaybolabilmek de.
Çünkü yaş almak, hayattan uzaklaşmak değildir. Yaş almak hayatla ilişkinin biçim değiştirmesidir. Gençlikte yaşam önümüzde duran bir vaat gibiyken, yaşlılıkta elimizde tuttuğumuz bir emanete dönüşür. Ve insan bir gün şunu anlar: Yaşamın anlamı belki de büyük heyecanlarda değil, tekrar eden günlerin içinde bile küçük bir ışığı fark edebilmektir. O ışık bazen çok zayıf gözükür ama insanı hayata bağlayan şey çoğu zaman zaten o küçük ışıktır.
Sevgiyle kalın.
SARA YANAROCAK
IYT dip not :
İfade edilen görüşler İYT web portalının editöryal politikasını yansıtmayabilir.
Yazarların düşünceleri sadece kendilerini bağlar.
Bir önceki yazımı okudunuz mu?






















