top of page

 

Segun Albert Einstein, la muerte no es un evenimiento misteriozo del kual devemos espantarmos. La muerte es la realidad la mas natural de la natura. Komo el ombre nase, un dia tambien se muere; i esto es una parte inevitavle de la vida. Einstein pensava ke la muerte deve ser akseptada komo una koza natural. Lo emportante, para el, no es fuyir de la muerte, ma emplear el tiempo de la vida ke tenga senso.


Sigun Einstein, kada persona es una parte chika del universo, komo las estreyas, las planetas i todas las otras kreaturas de la natura. Por esto, la muerte no es una fin absoluta, ma es una etapa natural del kontinuo de la vida.

 

Einstein no tenia una kreensia fuerte ke la vida individual kontinuava duspues de la muerte. El no akseptava la idea tradisional de un Dio personal. En su lugar, admirava el orden del universo, las leyes de la natura i las verdades reveladas por la siensia.

Sigun Einstein, lo ke aze a una persona immortal no es su puerpo, ma las ideas, las ovras i las kontribusiones ke desho a la umanidad. Los deskuvrimientos de un sientifiko, las kreasiones de una artista o las buenas aksiones de una persona pueden kontinuar a bivir duspues de su muerte. Por esto, lo emportante no es kuanto tiempo uno bive, ma lo ke kontribuye a la umanidad durante su vida.

 

En rezumen, la manera de pensar de Einstein sovre la muerte se baza en la akseptasion i no en el espanto. Para el, la muerte no es el kontrario de la vida, ma una parte natural de eya. Einstein kreia ke era mas emportante bivir una vida kon senso ke preokuparse de lo ke puede aver duspues de la muerte.

Einstein no akseptava la idea tradisional de una vida futura ande la persona kontinua a bivir kon su propia konsiensia. En una de sus letras, el eskrivio una idea semejante:

«La idea de ke el individuo kontinua a bivir duspues de la muerte me parese una kreensia sin fondamento.»

 

 No seria korekto dizir ke Einstein pensava ke una vida personal i konsiente mos aspera duspues de la muerte. En su manera de pensar, la muerte es la fin natural de la vida. El ombre es una parte del universo, ma no ay razon, segun el, para kreer ke su personalidad o su konsiensia kontinuen a egzistir duspues de la muerte.

Einstein afirmava ke no kreia en la kontinuidad de la vida individual, ma tambien akseptava ke dingun ombre puede saver esto kon syerto.

 

Su manera de pensar era lo sigiente:

• La siensia no puede amostrar kon syerto lo ke pasa despues de la muerte.• Por esta razon, el no akseptava afirmasiones ke no tenian provas.• Segun las provas disponivles, el no enkontrava razon para kreer ke la konsiensia individual kontinuava duspues de la muerte.

En otras palavras, la repuesta de Einstein podia ser entendida ansi:

«No lo savemos. Segun las provas ke tenemos oy, yo no tengo razon para kreer ke ay una vida individual duspues de la muerte.»

Esto no kere dizir: «Siguramente no ay nada.» Ma kere dizir: «No podemos afirmar ke lo savemos, i yo no veo provas sufizientes para kreerlo.»

 

De esta manera, el punto de vista de Einstein era un punto de vista sientifiko, bazado en las provas i muy prudente kuando se tratava de kestyones ke la siensia no podia responder. El nunka pretendio tener una respuesta definitiva sovre lo ke pasa duspues de la muerte.


Dora NİYEGO

 

 

Es ke meldatesh la eskrita de una semana antes?

 













"Yahudi Nobel'i" olarak da bilinen bu prestijli ödül, dünyaca ünlü yıldızın Hollywood ve küresel çapta İsrael'e verdiği açık destek ve sergilediği duruş sebebiyle kendisine takdim edildi. Hikayeyi magazin basını için asıl özel kılan olaylar ise şu şekilde gelişti: 

 

Gal Gadot, kendisine verilen 1 milyon dolarlık ödülü doğrudan ülkedeki savaş mağdurlarına, travma ve ruh sağlığı rehabilitasyon merkezlerine bağışlayacağını açıkladı. Bu hamlenin ardından magazin ve iş dünyasından diğer ünlü isimler de devreye girdi. Yapılan ek bağış ve eşleşmelerle bu meblağ bir anda 3 milyon dolara ulaştı ve 24 farklı sivil toplum kuruluşuna fon sağlandı. 

 

Ödül komitesi, Gadot'un ödülü almasındaki en büyük etkenlerden birinin, 7 Ekim olaylarının ardından Hollywood'daki birçok yapımcı ve ünlü ismi gizli ve özel gösterimlerde toplayarak gerçekleri anlatma cesareti göstermesi olduğunu belirtti. Kimsenin konuşmaya cesaret edemediği dönemde attığı bu adımlar magazin dünyasında uzun süre konuşulmuştu. 

 

"Gururlu Bir İsraelliyim"

 

Ödülü aldıktan sonra podyumda yaptığı duygusal konuşmada "Ben gururlu bir Yahudi ve gururlu bir İsraelliyim. Şimdi kalplerimizi, ailelerimizi ve topluluklarımızı yeniden inşa etme zamanı" diyerek magazin manşetlerine oturdu.


 




Tevrat'ta Yakup bütün gece gizemli bir varlıkla güreşir. Sabah olduğunda ona yeni bir isim verilir: Israel. “Çünkü Tanrı ile ve insanlarla mücadele ettin ve üstün geldin.”

O geceden beri bu isim bir halkın hikâyesini taşıyor. Garip olan şu ki, isim değişmediği gibi hikâye de pek değişmedi.

 

Üç bin yıldan uzun zamandır aynı halk ayakta kalmaya çalışıyor. Bazen toprağını korumak için, bazen dilini, bazen inancını, bazen de sadece varlığını sürdürebilmek için.

 

Bugün bu mücadele başka biçimlerde devam ediyor. Kimi zaman savaş meydanında, kimi zaman laboratuvarda yeni bir teknoloji geliştirerek, kimi zaman çölde tarım yaparak. Kimi zaman bir şirket kurup dünyanın devleriyle rekabet ederek. Kimi zaman da dünyanın herhangi bir şehrinde, sadece Yahudi olduğunu saklamadan yaşayabilmek için.

 

Peki bütün bunlar ne için? Başkalarından üstün olmak için mi?

Bence tam tersine.

Yahudi’yi yüzyıllarca “öteki” yapan Yahudi’nin kendisi değildi. Onu toplumdan dışlayan, mesleklerden uzaklaştıran, mahallelere kapatan, aşağılayan, zaman zaman kovup öldüren başkalarıydı. Bir insanı “öteki” ilan ettiğiniz anda aslında kendinizi merkeze, onu dışarıya koyarsınız.

 

Bugün bile kimileri bu halkı bozulmuş, lanetlenmiş, hatta dünyadaki kötülüklerin kaynağı olarak anlatmaya devam ediyor.

İnsan ister istemez soruyor:

Bu halktan aslında ne isteniyor?

Mısır'da köleydi, çıktı. Toprağından sürüldü, dağılmadı. Dili günlük hayattan silindi, yeniden konuşulmaya başlandı. Dünyanın dört bir yanına savruldu, bir gün yine Yeruşalayim sokaklarında çocuklar aynı dilde oynamaya başladı.

 

Bunların hiçbiri bu halkın kusursuz olduğu anlamına gelmiyor elbette. Israel de hata yapıyor. Israelliler de birbirleriyle kavga ediyor, yanlış kararlar alıyor, birbirlerini eleştiriyor.

Belki Israel isminin asıl güzelliği de burada. Bize kusursuzluğu değil, mücadeleyi anlatıyor.

 

Yakup o gece o güreşten yara almadan çıkmadı.

Topallayarak çıktı.


Ama çıktı.


Üç bin yıllık hikâyeyi bundan daha iyi anlatan bir görüntü bulmak zor.

Bu halk yaralandı, sürüldü, aşağılandı, defalarca yıkıldı ve her seferinde yeniden ayağa kalktı. Bazen dünyayla kavga etti, bazen kendisiyle, bazen Tanrı'yla bile.

 

Ama hâlâ burada.

Adını aldığı o geceden üç bin yıldan fazla zaman sonra Israel hâlâ kendi isminin anlamını yaşıyor.

Topallaya topallaya da olsa yürümeye devam ediyor.

Her şeye ve herkese rağmen.

 

Ezra BEHAR


IYT dip not :

İfade edilen görüşler İYT web portalının editöryal politikasını yansıtmayabilir.

Yazarların düşünceleri sadece kendilerini bağlar.


Bir önceki yazımı okudunuz mu?











Featured Posts
Recent Posts
Archive
Search By Tags
Follow Us
  • Whatsapp
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square
bottom of page