TEK BİR KALP…
- 3 dakika önce
- 2 dakikada okunur
Yom AZIKARON, İsrael’de sadece bir anma günü değil; kalbin, hafızanın ve kimliğin aynı anda konuştuğu çok özel bir zamandır. Siren çaldığında hayat durur ama aslında sadece trafik değil, insanın iç dünyası da durur. Ve o sessizlikte, kaybettiklerimizle birlikte kim olduğumuzu hatırlarız.
Tora’da “hatırlamak” pasif bir eylem değildir. “Zahor” — hatırla — demek, sadece geçmişi düşünmek değil, onu bugünün bir parçası haline getirmektir. Biz Mısır’dan çıkışı hatırlarız… Şabat’ı hatırlarız… ama aynı zamanda kayıplarımızı da hatırlarız. Çünkü Tora’nın diliyle: Hatırlamak bağ kurmak demektir.
Yom AZİKARON’un en güçlü anı, belki de o sessizliktir. O anda kelimeler yetmez. Ve Tora’da da bazen en doğru tepki kelime değildir. Bu haftanın peraşasında Aaron oğullarını kaybettiğinde “Ve Aaron sustu” diye yazar. Bu sessizlik bir boşluk değil. Bu, acının kutsallaştığı yerdir. Bugün de siren çaldığında, o sessizlikte herkes kendi hikâyesiyle kalır: Bir anne… Bir arkadaş… Bir yarım kalan hayat…
Tora’da bir ilke vardır: “Bir can kurtaran, tüm dünyayı kurtarmış gibidir.” Bu cümle, hayatın ne kadar sonsuz bir değer taşıdığını anlatır. Ve bu yüzden kayıp da bu kadar derindir. Yom AZİKARON bize sadece kimleri kaybettiğimizi değil, hayatın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatır.
Tora’da birinin adı anıldığında, onun ruhunun dünyada yankı bulduğuna inanılır. Bu yüzden anmak sadece geçmişe bakmak değil… Onların değerlerini bugün yaşatmaktır. Daha fazla sorumluluk almak, daha çok bağ kurmak, daha bilinçli yaşamak. Belki de en gerçek anma şekli budur. Yom AZIKARON ’un farklı bir yönü daha var: Bu acı bireysel değil. Tüm bir halk birlikte durur. Birlikte susar. Birlikte hatırlar.
Tora’yı aldığımızda İsrael halkı için kullanılan bir ifade vardır: “Tek bir kalp gibi.” Bugün o kalp… hem kırık hem de bir. Bugün kendimize şu soruyu sorabiliriz: Ben, onların hatırasına nasıl bir hayat yaşıyorum? Daha bilinçli mi? Daha sevgi dolu mu? Daha cesur mu? Daha umutlu mu?
Yom AZIKARON, bize acıyı unutturmaya çalışmaz. Tam tersine… Acının içinde anlam bulmayı öğretir. Ve belki de en derin gerçek şudur: Hatırladığımız sürece bağ kopmaz. Sevdiğimiz insanlar sadece geçmişte kalmaz… Onlar, bugün yaşama şeklimizin içinde var olmaya devam eder. Hatıraları hepimizi korusun.
Riva N. ESSEMİNİ
Bir önceki yazımı okudunuz mu?
Yorumlar