Var Olma Borcu
- 2 saat önce
- 2 dakikada okunur
Nuh'un Gemisi sadece bir tufan hikâyesi değildir. Aynı zamanda her şeyi kaybeden bir insanın yeniden başlama kararının hikâyesidir. Sular çekildiğinde gemiden çıkmak, geride ne kaldığını bilmeden ilerlemeye razı olmaktır.
Yahudi halkının hikâyesi bunu hatırlatıyor.
Ama şu farkla: Yahudiler gemiyi kendileri inşa etmek zorunda kaldı. Ve bunu binlerce yıl boyunca, her seferinde farklı bir ülkede, farklı bir dilde, farklı bir tehdit altında yaptılar.
Tarih boyunca büyük imparatorluklar kuruldu. Ordular yürüdü, haritalar değişti, taçlar el değiştirdi. Bu güçlerin çoğu bugün müzelerde yaşıyor, taşlarda, kitabelerde, unutulmuş dillerde.
Yahudiler ise başka bir şeyle ayakta kaldı.
Toprak değil, hafıza. Ordu değil, metin. Duvarlar değil, bayramlar.
Yüzyıllar boyunca aynı metinleri okudular. Aynı bayramları kutladılar. Yeruşalayim'e döneceğiz dediler ve bunu Babil'de de söylediler, İspanya'da da Polonya'da da. Bir inanç değildi bu yalnızca. Bir karardı. Unutmama kararı.
Yahudi tarihi aynı zamanda kapıların hikâyesidir. Açılan ve kapanan kapıların. Bazen onlarca yıl iyi komşuluk, sonra bir gece her şeyin değişmesi. Bazen bir kral fermanı, bazen bir kalabalık, bazen bir tren.
1948'de İsrael kurulduğunda bu bir zafer ilanı değildi. Daha çok, uzun bir sorunun sonunda verilen bir cevaptı. Bir halk sonsuza kadar başkasının iznine, başkasının merhametine, başkasının kapısının açık kalmasına güvenerek var olabilir mi?
Yahudi halkı o soruya kendi cevabını yazdı. Artık izin beklenmeyecekti.
Bu karar kolaydı demiyorum. İçinde çok şey taşıyor: tarihsel acı, ahlaki ağırlık, çözülmemiş çelişkiler. Ama kararın özü basit ve insani: kendi kaderini kendi eline almak.
Bu yüzden bugün İsrael'e bakan birinin sadece bugünün haritasına bakmaması gerekiyor.
Arkasında binlerce yıllık bir hafıza var. Kovulmak, sığınmak, yeniden kovulmak ve yine de aynı metni, aynı duayı, aynı vaadi taşımak var. Ve sonunda bir karar var — artık gemiyi başkaları inşa etmeyecek.
Bazı halklar tarihe güç bırakmak ister. Yahudi halkı tarihe sadakat bıraktı. Şimdi o sadakati, kendi elleriyle inşa ettiği gücün zırhıyla koruyor...
Nuh gemiden çıktığında önünde ne olduğunu bilmiyordu. Ama yine de çıktı.
Bu da biraz öyle bir hikâye. Ama bu sefer aslan kükredi.
Ezra BEHAR
IYT dip not :
İfade edilen görüşler İYT web portalının editöryal politikasını yansıtmayabilir.
Yazarların düşünceleri sadece kendilerini bağlar.
Bir önceki yazımı okudunuz mu?
Yorumlar