EKEV- ANILARINIZI SİLMEK İSTERMİSİNİZ
- 3 saat önce
- 2 dakikada okunur
B.H.
İnsanlar, unutmak isteyeceğimiz şeyleri hatırlama konusunda güçlü bir kapasiteye sahiptir. Utanç verici çocukluk anıları- flört hayatımızdaki garip anlar ve kendi çocuklarımızın özel bir aile hikayesini tekrarlaması.
Hatta görmek istemediğimiz arkadaşlarımız arasındaki gerginlik anlarının anılarını bile yok sayabiliriz.
Ancak, unutabilsek, en acı verici deneyimlerimizi silebilsek bile, bunu gerçekten yapar mıydık?
Bilinçli unutmanın olumsuz sonuçlarını yansıtan popüler kültür ürünü olan "Sil Baştan” filmini hatırlıyor musunuz? Filmde, Clementine ve Joel sevgi dolu bir ilişki içindeyken işler kötüye gider. Clementine ilişkiyi bitirir ve dahası, sevgilisinden kalan hatıralarını hafızasından da silmek ister.
Artık istenmeyen anıları silme konusunda uzmanlaşmış, bir tıp şirketi aracılığıyla Joel, Clementine'in hafızasından kaybolur. Bunu öğrenen Joel, Clementine'i hafızasından silmek için aynı tedaviyi ister. Tekrar karşılaşırlar, tekrar aşık olurlar ve yine ilişki başarısız olur.
Acı dolu anılarınızı silme gücüne sahip olsaydınız, bunu yapar mıydınız? Peki ya kolektif tarihsel anılarımız?
Bu haftaki Ekev peraşasında hafıza ön plana çıkıyor. Tanrın Aşem’in seni kırk yıldır çölde yürüttüğü tüm yolu HATIRLA. Kalbinde olanın – (O’nun) emirlerini gözetip gözetmeyeceğinin - bilinmesi amacıyla seni yükseltmek üzere seni aç bıraktı (Devarim 8:2)
Görünüşe göre çölü kolayca ve hızla geçebilirdik, ama bunun yerine yavaş ve uzun süre dolaştık. Neden?
Tanrı kalplerimizde ne olduğunu bilmiyor mu? İç yaşamımızı keşfetmek için neden bir sınav gerekli? Tanrı neden yolculuğumuzu uzattı?
Bu deneyimin hatırası neden bu kadar önemli ki bu hafta birkaç kez tekrarlanıyor?
Gündelik yaşamlarımızda kaçınılmaz olarak bir tür çölde (yabanda) dolaşır, zorlu zamanlar ve mücadelelerle karşılaşırız. Hayatın dolambaçlı yollarının doğası gereği, yolculuk çoğu zaman ıssız ve uzun sürer.
Hatta İsrailoğulları gibi kederden kurtuluşa doğru giderken çölde mahsur kalmış gibi hissedebiliriz. Yine de bu yolculukta bulunacak bir bilgelik vardır.
Tora'nın bize hatırlattığı bu dolambaçlı yol, kestirme yoldan elde edilemeyecek meyveler verir; doğrudan yoldan saparak hayatın doluluğunu deneyimler ve böylece en içsel duygularımızı ve düşüncelerimizi, umutlarımızı ve hayallerimizi öğreniriz.
Tanrı bizi açlığın zorluğuna maruz bıraktı ve sonra bize ne bizim ne de atalarımızın hiç bilmediği manna’yı verdi; böylece insanların sadece ekmekle yaşamadığını, aksine Tanrı'nın tüm tezahürleriyle hayata kavuştuğunu bize öğretti. (Devarim 8:3)
Hem büyük bolluğu hem de zorlu kıtlığı yan yana yaşadık ve deneyimledik. Toprağa girip yerleşme zamanı geldiğinde, yolculuğu geride bırakıp sadece Vaat Edilmiş Toprakların kurtuluşuna odaklanmak isteyebiliriz.
Ancak Tora, hafızanın solmasına, derslerinin aynada kaybolmasına izin vermek istemez.
Sadece oraya ulaşmak için kat ettiğimiz uzun yolu değil, yolculuğun sonucu olarak kurduğumuz İlahi Varlık ile olan ilişkiyi de hatırlamamız ve unutmamamız gerektiği yönündeki emri tekrar tekrar hatırlatır. (Dev 7:19 / 8:11 / 8:14).
Tanrın Aşemi HATIRLA: sana servet edinecek kuvveti, atalarınızla yaptığı yeminli antlaşmanın gereği olarak vermiştir ve bu durum hâlâ geçerlidir (Dev 8:18).
Filmdeki karakterler gibi, yolculuğun zorluklarını ve mücadelelerini unutma içgüdümüz olsa da, Tora tam tersini yapmanın önemini hatırlatıyor. Üç şeyi hatırlarsak yanılğıya düşmeyiz. Nereden geldiğimizi. - Nereye gittiğimizi. - Kime karşı sorumlu olduğumuzu.
Tanrı'yı bulabileceğimiz yer burasıdır. Hayatın her köşesinde, keşfetmemiz için saklı duruyor.
Gece yarısı kötü bir rüyanın etkisi altına girdiği ebeveyn ve çocuk arasındaki kırılgan anda ilahi bir öz vardır.
Doğru eşi bulma mücadelesinin iniş çıkışlarında kutsallık vardır. Çünkü Tanrı orada da mevcuttur.
Galiba Ekev bizlere sıradanlığın- günlük hayatın- uzun yokuş tırmanışının her birinin kutsal olanla bağlantı kurma noktası olduğunu hatırlatıyor.
Moşe PASENSYA
Geçen haftanın peraşasını okudunuz mu?
Yorumlar