Mucizelere inanmak niçin bu kadar zor ?
- 4 saat önce
- 5 dakikada okunur
Rav Shneor Ashkenazi dün akşam 7/3/26 tarihinde yayınladığı bir videoda , Başbakan Binyamin Netanyahu’nun, son bir haftadır yaşanan Shaagat Aari operasyonu’nun başarısı için Tanrı’ya şükretmesi gerektiğini, bu yaşanan olayların, (Mucizelerin) açık seçik Evren’in Efendisi’nin Doğa’ya müdahalesi olduğunu ilan etmesinin zamanının geldiğini anlattı.
Sanırım hepimiz farkındayız, sadece Orta Doğu’nun değil tüm dünyanın çehresi değişiyor. Çağımızın Amalek tohumu olan, herkesin korktuğu yılanın başı İran, dünyanın en güçlü iki hava kuvveti tarafından eziliyor. Devletimiz, bir hafta ve bir yıl önce göründüğünden farklı görünüyor.
Şimdi sırada ruhsal Amalek’i ezmek, yalnızlığı, korkuyu, kaygıyı, endişeyi, her gün korkan bu ruh hâlini söküp atmak gerekiyor.
Yarın ne olacak şüphesi !
Şunu kafamıza yerleştirmeliyiz. Biz korunuyoruz. İyi ellerdeyiz. Her şeye Kadir Tanrı’mızın kalkıp bize yardım ettiği bir dönemdeyiz.
Ve şimdi ruhsal Amalek’i ezmek, yalnızlığı, korkuyu, kaygıyı, endişeyi, her gün korkan bu ruh hâlini söküp atmak gerekiyor.
Yarın ne olacak?
Bunu kafamıza yerleştirmeliyiz. Biz korunuyoruz. İyi ellerdeyiz. Kutsal Olan, mübarek Olan’ın ayakta durup yardım ettiği bir dönemdeyiz. Bu günlerin mucizesinin büyüklüğünü senin kadar kim bilir, Binyamin Netanyahu?
Gelin son zamanlarda art arda gerçekleşen olaylar dizisine şöyle bir göz atalım.
Maalesef o karanlik 7 Ekim faciası, Trump‘ın kendisine düzenlenen suikasta rağmen, ikinci kez başkan seçilmesi (Amerika Birleşik Devletleri’nin 250 yıllık tarihinde bir kez kazandıktan sonra kaybedip bir dönem sonra tekrar başkan seçilen ikinci başkan Trump), Putin’in Ukrayna’ya savaş açıp takılması, yedi ekim’de Hamas‘ın saldırısıyla aynı anda olması planlanan, Hizbullah saldırısının devreye girmemesi, bu arada İsrail ordusunun toparlanıp yedi ayrı cephede müthiş başarılara imza atması.
Hepimizin sahip olduğu büyük bilinçle birlikte, orduya, istihbarata, iki yıldır gece gündüz uyumayan savunma sanayii insanlarına, tatilsiz ve hafta sonsuz silah üretmek için çalışanlara, sorumluluğu alıp kararı veren siyasilere ve hükümete, bu operasyondaki tüm ortaklara, eşsiz ve fedakar İsrail halkına, teşekkür ettiğimiz gibi, bu olaylara eşlik eden en önemli ortağa, yukarıdan gelen ve İsrail halkını sıkıntı zamanında terk etmeyen, yardım eden, koruyan ve kurtaran Evrenin Efendisi’ne de teşekkür etmeliyiz.
Bu hayatları, savaşın gidişatını ve geleceği etkileyecek olan teşekkür, özellikle üç temel sebepten dolayı önemlidir.
Birincisi, öncelikle iyiliği tanıma, (AKARAT ATOV) minettarlık.
Karşılığında maaş alıp bize verdikleri en basit servise karşılık, insanlara nasıl teşekkür ediyorsak , sadece iyiliği tanıma ve insanlık gereği, bu zaferin ayrılmaz bir parçası olan Evren’in Efendisi’ne özellikle, işin sırrına vakıf olan liderlerimizin, gözlerini göğe kaldırıp teşekkür etmeleri gerekir.
Ama bunun ötesinde, kim bilir kaç yıldır benzeri görülmemiş bir fırsat dönemindeyiz: Bu zaferi kurtuluşun başlangıcına dönüştürmek için.
Sadece fiziksel bir zaferin değil, İsrail’in durumunu sonsuza dek değiştirebilecek bir zaferin eşiğindeyiz. Herkes hissediyor ki İran karşısında şimdi gerçekleşen bu mucize, anlık bir mucize değil, yerel bir mucize değil, bir devletin başka bir devleti yenmesi değil; İsrail’in tarihini, dünyada İsrail’in konumunu değiştiren bir mucizedir. Kendimize bakışımızı ve tarihsel rolümüzü değiştiren bir mucizedir.
Ve böyle bir mucize, kurtuluş fırsatına dönüşebilir. Ruhsal ve harikulade bir kurtuluşun.Fakat bunun için bir şey gerekir: Emuna ya bağlı bir inanç zaferi gerekir. Tanrı’nın gerçekliğe müdahalesine gözlerimizi açmak gerekir. Gerçekliğin rastlantısal olmadığını, tesadüfi olmadığını, gökten yönetildiğini anlamamız gerekir. Bu ana bir kez değil, daha önce de geldik ve kaçırdık.
Bilgelerimiz meşhur sözü söyler: Tanrı Kral Hizkiyau’yu Maşiah yapmak istedi ama o hak etmedi. Neden? Çünkü şarkı söylemedi. Hizkiyau kalkıp Evren’in yaratıcısına teşekkür etmedi.
Asur Kralı Sanheriv, tüm çevredeki ülkeleri fethedip, Kuzey İsrail’in 10 kabilesini sürgüne yolladıktan sonra Yeruşalayim’de takıldı.
Pesah gecesi Tsadik Kral Hizkiyau, Seder’i yapıp, Tanrı’ya şöyle seslendi : “Ben bu kadar muazzam bir orduya karşı savaşamam. Biz senin çocuklarınız. Bizi kurtar. “ Sonra da yatağına yatıp mışıl mışıl uyudu. O gece Sanheriv’in dev ordusu bir salgın hastalıkla yok oldu.
Peki Hizkiyau buna karşılık teşekkür etti mi ? Hayır. Ettiyse bile bu, bütün dünyayı, Tanrı’nın büyük bir kurtuluş kapısı açtığını anlamaya yükseltecek bir şarkı değildi. Çünkü o , gökyüzüyle yeryüzünü birleştirebilecek, gerçekliği ve eylem dünyasını kurtaran, doğanın kendisinin yukarıdan yönetildiğini gösterebilecek bir Maşiah değildi.
Sayın Binyamin Netanyahu, bu yaşadığımız zafer de, işte bu kadar muazzam bir fırsattır. Bu herkesin tarihin kanatlarını duyduğu bir fırsattır: Şabat Zahor sabahı Yahudiler Amalek’i yok etmek için Singoglarda toplanırken, İsrael Ordusunun kahraman çocukları , İran’da Amalek’in çağdaş temsilcisi yılanın başını ezdiler. Bundan daha büyük gözetim ve düzen olamaz.
Doğru adam (Israil) , doğru yerde (İran), doğru zamanda (Purim’den önce okunan TİMHE ET ZEHER AMALEK, Amalek’in hatırasını yeryüzünden sil emrinin verildiği Peraşa).
Tarihte doğru adamın, doğru zamanda, doğru yere vurduğu böyle bir an olmadı;
Ve bu zamanda, insanlık açısından Tanrı’yı anmak gerekir; çünkü bu kurtuluşa geçiş anıdır; Hizkiyau’nun hatasına düşmemek için.
Peki kimdir bu Amalek ve niçin İsrail’in tarih boyunca eziyet gördüğü düşmanlardan farklı olarak, bu milletin zikrinin yok edilmesi gerekiyor ?
Amalek, tesadüfçülük yayan kötü eğilimdir; Gök ile yeri ayıran ve teşekkürü sadece pilotlara, istihbaratçılara, hükümete, Trump’a savunma sanayii insanlarına veren zihniyet.
“Ben burada Evrenin Efendisi’ni görmüyorum, onun hiçbir ilgisi yok; o bizim küçük dertlerimizle uğraşamayacak kadar büyüktür, İranlıların üzerine basmakla uğraşmaz” diyen eğilimdir.
Bu eğilimi kafamızdan atmak, Amalek’i yok etmektir. Amalek’i yok etmek yalnızlığı, korkuyu, umutsuzluğu, her şeyin bize bağlı olduğu kaygısını söküp atmaktır.
Amalek bize Mısır çıkışında, hiç bir neden yokken saldırdı ve akıl üstü sebepsiz bir nefretle, yok etmek istedi. Aynı İran daki Ayetollah rejiminin dünyanın bir ucundaki İsrail’i yok ekmek istemesi gibi.
Dünyadaki bu irrasyonel nefretle savaşmak zorundayız.
Bir de yukarıda açıkladığımız gibi ruhsal Amalek’in yok edilmesi de vardır. Amalek’in düşüncesi, yolun rastlantısal SAFEK olduğu, Tanrı’nın günlük hayatta olmadığı düşüncesidir. Tanrı büyük anlarda vardır ama günlükte yoktur.
Gerçekte artık bu günlerde, çok yüksek seviyeli bir İman bile gerekmez. Dürüstlük yeter: Gözlerini aç ve doğru yerde, doğru zamanda, doğru adamın birleşimini gör.
Purim’de okuduğumuz, Megilat Ester de gördüğümüz gibi ardışık, tamamen doğal gibi görünen olayların ardında, Gizli elin (INVISIBLE HAND ) açığa çıkışı.
Megilla bize, Tanrı’nın parmak izlerini karanlıkta nasıl bulacağımızı öğretir. Açıkça görülen mucize yoksa, bütün hikaye mucizedir.
Şimdi de başta sorduğumuz soruya cevap bulmaya çalışalım. Neden mucizelere inanmak bize bu kadar zor geliyor? Neden bunun Tanrı’nın eli olduğuna inanmakta bu kadar zorlanıyoruz ?
Neden mantık anlayışı arıyoruz?
Sorun bizde değildir.
Zihnimiz doğa biçiminde kuruludur. Bu gerçekliğin güzelliğidir. Tanrı dünyayı iki araçla, iki yaklaşımla yarattı. Ana yaklaşım doğa yaklaşımıdır. Mucize yaklaşımı, mantık kurallarına ve düşünme biçimimize ters düşer. Açıklayalım.
Bir Yahudi zihninde iki takvim tutar. İbrani ve Gregoryen değil; Yahudi, İbrani takvim içinde iki takvim tutar: Tarımsal takvim ve Tora takvimi.
Tarımsal takvim Tişri’den Elul’e kadardır. “Bugün yaratılışının başlangıcıdır”; dünyanın yaratılışına göre Tişri’de başlayıp yazın biten tarımsal yıl.
Buna ek olarak Yahudi başka bir takvim daha tutar: Nisan takvimi. Önümüzdeki Şabat’ta okuyacağımız gibi, Mısır’dan çıkışla gelen yeni mitsva, bir devrim: “Bu ay sizin için ayların başıdır.” Bu yüzden Tora boyunca, ayların sayımı her zaman Nisan’dan yapılır; Bu takvime göre Tişri birinci değil yedincidir, Adar on ikinci aydır, Megilat Ester’de olduğu gibi.
Neden iki takvime ihtiyacımız var?
Tişri ve Nisan, Tanrı’nın doğada iki yönetim tarzını simgeler; Gerçekliği yönettiği iki yolu. Birinci ve ana yol Tişri’dir; Bu Doğa yoludur. Mucizelerin olmaması gerçeği; doğanın öngörülebilir kurallarla ve sabit döngülerle işlemesi.
En büyük mucize, mucize olmamasıdır. Onlara yasa ve zaman verildi ki, görevlerini değiştirmesinler. Yaratanlarının isteğini, sevinçle yaparlar. Bu en büyük mucizedir.
Güneşin ne zaman doğup batacağını bilmemiz; beş bin yıl sonraki tutulmayı hesaplayabilmemiz, yani doğa en büyük harikadır. Doğa var olan en büyük mucizedir. Birçok unsurun bulunduğu her sistemde aksaklıklar, hatalar olur; ama doğa bozulmaz. Her şey yaşlanır ve zayıflar, ama doğa zayıflamaz, doğa çökmez. Kurallar 5785 yıldır kesintisiz işler. Güneş bugün de yaratıldığı günkü gibi genç ve parlaktır.
Dünyadaki en büyük harika , harika olmamasıdır; her şeyin düzenli ve sorunsuz işlemesidir. Bu Tanrı’nın dünyayı kurduğu birinci yoldur ve onun yılbaşı Tişri’dedir.
Nisan ise tersidir: zaman zaman Tanrı doğayı kırar. Mısır’da en sabit unsur olan güneş , üç gün doğmadı; yasaların bir Sahibi olduğunu göstermek için. Yasalar kendiliğinden işlemez; onları koyan biri vardır. Bu dünyanın bir Patronu vardır.
Birinci yol doğadır; ikinci yol mucizedir. Tişri , doğanın yılbaşısıdır; Nisan mucizelerin yılbaşısıdır. Bu yüzden yıl boyunca mucizeyi görmek bize zor gelir; çünkü her şey doğaya göre görünür.
Ama şimdi bu hafta, Nisan’ı müjdeleyen Şabat’a giriyoruz; Tanrı’nın istediğini yaptığı zamana girdik. Bu pilotların doğal işini engellemez; istihbaratın, hükümetin ve liderliğin işini engellemez. Aksine onlara kat kat güç verir; yaptıklarını daha başarılı kılar. Tanrı’nın yardımıyla, Pesah’tan önce, bu fırsatın ebedî kurtuluşa dönüşmesini göreceğiz. Çünkü “Mısır’dan çıkışın gibi, sana harikalar göstereceğim.” Sözü çok yakında.
Efraim Özşardaş
Bir önceki yazımı okudunuz mu?
Yorumlar