Bir Halkı Ayakta Tutan Masa
Cuma günü öğlen saat ikiyi biraz geçerken şehrin her köşesinde biri elinde çiçekle yürür.
Kimi küçük bir buket almıştır, kimi koca bir demet. Papatyalar, kırmızı güller, mor bir şeyler, adını bilmediği ama rengini sevdiği. Çiçekçi kâğıdı büker, ucunu bantlar, adam teşekkür edip çıkar. Otobüs durağında bekleyen kadın çiçeğini göğsüne yaslamıştır, sanki yolda bir şey olacakmış da onu korumak zorundaymış gibi.
Fırının önünde kuyruk vardır. Herkes challah ekmeği için bekler, sıcak ekmeğin kokusu sokağa taşar. Biri son iki tanesini alır, arkadaki "ben de istemiştim" diye hafifçe iç çeker. Başka biri markete son bir kez koşar, çünkü şarabı unutmuştur. Her cuma unutulur, her cuma yine koşulur.
Tren istasyonunda sırt çantalı, üniformalı gençler iner. Omuzlarında silah, yüzlerinde uykusuzluk. Haftalardır evi görmemişlerdir. Bazıları peronda telefonla "geliyorum, geliyorum" der, bazıları sadece hızlı yürür. Kapıda bir anne vardır, bir baba, bazen küçük bir kardeş. Sarılma uzun sürer. Çanta yere bırakılır, kimse hemen içeri girmez.
Sokaklar yavaş yavaş sakinleşir ama içeride bir hareket vardır. Bir mutfakta tencere kapakları, bir merdivende koşturan ayak sesleri. Biri masaya beyaz örtüyü serer, biri mumları yerleştirir. Güneş alçaldıkça ışık balkonlardan içeri sızar.
Sonra mumlar yakılır. Kadeh kaldırılır. Kiduş okunur, challah ekmeği bölünür, masadaki herkes aynı ekmekten bir parça alır.
Bu manzaranın kökleri bugünden çok daha eskiye gider. Şabat, nesiller boyunca Yahudi hayatının en değişmeyen duraklarından biri oldu. Çölde, Babil sürgününde, Endülüs'te, Doğu Avrupa'nın karlı kasabalarında, Fas'ın dar sokaklarında... Kimi zaman bolluk içinde, kimi zaman yoksullukla, kimi zaman korkuyla, hatta kimi zaman gizlice.
Yer değişti. Dil değişti. Yemek değişti.
Ama cuma akşamı yeniden bir araya gelme ihtiyacı değişmedi.
Bugün biri yeni açtığı işyerini anlatıyor, biri üniformasını daha yeni çıkarmış, biri telefonuna bakmamaya çalışıyor. Bir çocuk masadan kalkıp tekrar oturuyor. Biri ekmeği uzatıyor, diğeri şarabı dolduruyor.
Konuşulanlar değişiyor.
Masa kalıyor.
Belki bir halkı üç bin yıl boyunca ayakta tutan şey yalnızca büyük savaşlar, büyük liderler ya da büyük fikirler değildir. Bazen çok daha basit bir şeydir: Her cuma yeniden eve dönmek, bir masa kurmak, birlikte oturmak.
Ve gelecek hafta yine burada olacağına inanmak.
Ezra BEHAR
Not: bu yazıda yapay zeka kullanılmıştır.
IYT dip not :
İfade edilen görüşler İYT web portalının editöryal politikasını yansıtmayabilir.
Yazarların düşünceleri sadece kendilerini bağlar.
Bir önceki yazımı okudunuz mu?
Yorumlar