Art de la vivre. Yaşama Sanatı


Dışarıda soğuk, sert bir hava var köpeklerimle bir saatten fazla yürüdüm. Ama ben buranın bu serin havasını, soğuğunu seviyorum. Ferah, rahat uyuyor insan. Instagram'da kaydırırken karşıma çıkan bir sohpet ilgimi çekti. Bir bey Kanada hakkında yorum yapıyor: "Soğuk, alan fazla büyük, yalnızlık" gibi. Bütün bu sıfatlar kimine göre olumsuz gelebilir ama benim için olumlu. Olumluluk ve olumsuzluk ne kadar göreceli, değil mi?
Soğuk: Bu serinliği seviyorum. Kışın yorganlara sarılıp uyumak, karda yürümek, sonbaharın serinliği ve renkleri.
Çok büyük: Alan o kadar geniş ki evler hep tek katlı, bahçeli, çok çok odalı, kilerli, çatı katlı, kocaman kocaman masal evleri ve kocaman bahçeler burada lüks değil.
Sessizlik, yalnızlık: Benim için huzur, trafik gürültüsü yok, dışarıda gece sakin yıldızlar, gökyüzü, ağaçlar, toprak ve evlerinde sakin, sessiz var olma ve varlıklarını ispat etmek için başkalarına ihtiyacı olmayan, kendi içlerinde mutlu, beklentisiz, siyasetin yaygarasının, sporun gereksiz rekabetinin, kavgasının olmadığı (maçlar) ve bütün bunlardan haberi olmayan değil de bu iki kavramın sadece insanların hayatlarını güzelleştirmek için ortaya çıktığını içselleştirmiş insanlarla bezeli insanların var olduğu sessiz, sakin evler. Şehirlerin hemen hepsi belli bir mimari düzen içinde planlanıyor, yeni binalarda dahi hep aynı o kırmızı taş kullanılıyor. Brick en sevdiğim.

Kısaca sosyal medyada Kanada'nın olumsuzluğu ile ilgili sıfatlar anlatan kişinin belirlediği o sıfatlar benim için artı sıfatlar. O insanın dünyayı daraltan üç kelimesi benim zihnimde bambaşka bir yaşam sanatının (art de vivre) kapılarını aralıyor.

İşte burası böyle bir yer tabi bir de bu gerçeğin diğer bir yüzü var bu ortamdan çıkıp başka bir toprak parçasına konduğunuzda ve orada bir süre geçirip döndüğünüzde olanlar.
Tel Aviv dönüşü buraya eve döndüğümde hissettiğim depresif ve yalnızlık duygusu yüksek enerjiden böylesine bir sakinliğe dönüş güneşin pırıl pırıl parladığı bir alandan koyu derin bir kuyuya atlamak gibi oluyor.
İnanın abartmıyorum Tel Aviv’in o yüksek ışıldayan enerjisinden sonra uçaktan indiğim anda beni karşılayan soğuk, güneşsiz ve sakin hava bana aynen bu duyguları yaşattı. Tel Aviv ah Tel Aviv Tanrı seni korusun sen nasıl güzel bir şeysin, evet sakinliği seviyorum, ama Tel Aviv’in bana hissettirdiği o çoşkuya aşık oldum; iki uçlardayım dostlar…

Tel Aviv öylesine bir yer ki orada sadece nefes alıp yaşamıyorsunuz. Halk yaşadığı her saniyenin dibine kadar hakkını verip herşeye inat ve direnişle yüzyıllar süren bir mücadele ile elde ettikleri bu minnacık haritada dahi zor bulabildiğimiz ve kendisine hala nedense hak görülmeyen bu topraklarda var olmanın şenliğini kutsamasını yapıyor; her gün, her dakika her saniye, her salise kahveleri dolduran şen kahkahalar ile çoşkulu her an dans etmeye hazır halkı ile, yollarda her yaştan adeta uçuşan bisikletler ile saçlarını savurarak uçarcasına scooterler süren dünya güzeli kızları, heryaştan halkın sahilleri sabahın en erken saatlerinde doldurarak çoşkulu dalgaların üzerinde rengarenk surfler ile doldurarak günü adeta çoşkulamak kutsamak, her gün her saniye muazzam bir kutlama yaparak, yaşayarak var olmanın çoşkusunu yansıtıyorlar evrene, orada her gün kutlama var dostlar, yaşamı kutluyup, kutsuyorlar; işte böyle birşey umarım duygularımdaki bu iki üç noktayı anlatabildim. Sessizlik ile çosku arasında kalmak gibi bir durum.
Hayatı bir sanat kadar güzel yaşamanız dileği ile…
Rahel Çela Behar

IYT dip not :
İfade edilen görüşler İYT web portalının editöryal politikasını yansıtmayabilir.
Yazarların düşünceleri sadece kendilerini bağlar.
Bir önceki yazımı okudunuz mu?



Yorumlar