95 000 FÜZE / Dünya Sekizinciliği / ve Istanbullu Dostum
- 2 saat önce
- 3 dakikada okunur
Evet başlıktan hiçbir şey anlamadınız, haklısınız, hemen açıyorum.
Bir ülke düşünün.
7 Ekim 2023’ten bugüne, (21 Mart 2025), değişik düşmanları tarafından vatandaşlarının kafasına 95 000, (yazıyla doksan beş BİN!!) füze fırlatılmış. (İsrael dışında yaşayan okurlarıma bu yazdıklarım Çince gelecek; başlarına füze fırlatılması kavramını tanımamışlar ki HENÜZ!)
Ve bu ülke vatandaşları dünya mutluluk endeksinde Lüksemburg ve İsviçre gibi ülkeleri de sollayarak 2025 yılında dünyanın en mutlu sekizinci ülkesi olacaklar!
İnanılır gibi değil.
Bir parantez açayım.
Savaş nedeniyle de olsa gerek İsrael bu sene üç derece aşağı inmiş. 2024 yılında beşinci konumdaydı.
Gelelim İstanbullu dostuma:
Malum İran savaşı başlayalı İsrael dışında yaşayan dostlarımız, yakınlarımız sık sık arayıp hatırımızı soruyorlar. Sağ olsunlar, buna gereksinimimiz var.
Bu tip hatır sormalardan biri de İstanbullu bir dostumla oldu.
Tüm iyi niyetiyle konuşmayı sonlandırırken, ‘’İnşallah çabuk bitsin’’ dedi.
Farklı bir cevap verdim ve dedim ki:
‘’Mordocuğum, (hayali isim), bizim için önemli olan çabuk değil de iyi bitmesi. Zira 47 senedir bu İran molla rejiminin ve proksilerinin İsrael düşmanlığından korunmaya çalışıyoruz’’
Saf bir şekilde, ‘’47 sene biraz fazla değil mi?’’ diye sordu.
İşte tam da burada kendisine İstanbul ile frekans farkımızdan söz açmak gereğini duydum.
İstanbullu Mordo dostum haklı olarak oradaki güzel yaşamdan söz açtı.
İklimi, insanı, doğası, yemekleri, beyaz kalan insanları, anadili bunların hepsi onun için hayatın anlamı, keyfiydi.
Gerçekten de İstanbul’da yaşam keyifli ve güzeldi.
Peki İstanbul’dan buraya göç edip de 47 senedir molla rejimi ve proksilerinden kendini korumaya çalışan, savaşan, sığınaklara koşturan, yakınlarını saldırı ve savaşlarda yitiren birini böyle bir ülkede mutlu eden neydi?
Mordo’ya bu ülkedeki yaşamın anlamlılığından, ülke insanlarının aidiyet duygularından, dayanışıp kenetlenmelerinden, çocukları ve torunları için geleceğe olan umutlarından söz açtım.
Eğitim, sağlık, kişi başına düşen gelir, hi tech, startup’lar gibi somut öğeler de söz konusu oldu.
Ama ikna ettiğimi hiç sanmıyorum.
Ancak geçen gün ‘’Yediot Ahronot’’ gazetesindeki dünyanın sekizinci mutlu ülkesi sıfatımızı okuyunca belki de benim İsraeld’eki yaşamı anlatırken, hatta savunurken yetersiz kaldığımı düşündüm.
İnsanın doğup büyüdüğü ülkeyi sevmesi kadar normal bir şey olamaz.
Aslında her kişinin yaşamak istediği ülkeyi seçmesi tamamen kendi kararıydı. Bu seçeneklere sahip olabilmesi onun zenginliğiydi. Bunun tartışılacak tarafı olamazdı.
Peki ama, halen yaşadığım ülkeyi 2024 yılında beşinci, 2025 yılında sekizinci yapan mutluluk kaynakları nelerdi?
Benim anlatmakta yetersiz kaldığım mutluluk kaynaklarını sizler benimle geri bildirimlerinizle paylaşırsanız sevgili okurum, hem ben çok sevinirim, hem de sevgili Mordo dostuma daha ayrıntılı bir cevap verebilirim.
Var mısınız?
Not: Alttaki linke basarsanız yine bu konuda bir yazıma göz atabilirsiniz.
Belki burda yazılanlar da Mordo dostuma kısmi bir cevap olabilir.
Ayrıca meraklılarınız için ek bilgi:
2025 yılı mutluluk sıralamasında ilk üç sırayı Finlandiya, İzlanda ve Danimarka alıyor.
Son üç sırayı, 144-146, Zimbabwe, Malawi ve Sierra Leone alıyor.
ABD 23ncü, Birleşik Krallık 29ncu, Fransa 35nci, İspanya 41nci ve Türkiye 94ncü sıradalar.
Haaa, bir de şunu ekleyeyim.
Bu ülkede yaşayıp da devamlı tenkitlerde bulunan, moral bozan, ‘’self hating Jew’’lara, karpuz devrimi* taraftarlarına bir çift sözüm var.
İsrael’deki hükümeti yerebilirsiniz. Kimsenin buna itirazı olamaz. (Ben de bu hükümete karşıyım).
Ama burada yaşayıp da devamlı bu ülkeyi tenkit edemezsiniz.
Seçim hakkınız var. Örneğin gidip karpuz devrimi önderlerinden Mamdani’nin New York’unda yaşayabilirsiniz. Size kucak açacaktır.
Ama bu ülke halkı mutlu. Moralini bozup durmayın. Burada kalmak zorunda değilsiniz.
*Karpuz Devrimi taraftarları: progresif solla köktendinci İslam’ın dansı taraftarları…
Bondi CHAKIM
IYT dip not :
İfade edilen görüşler İYT web portalının editöryal politikasını yansıtmayabilir.
Yazarların düşünceleri sadece kendilerini bağlar.
Bir önceki yazımı okudunuz mu?
Yorumlar