Hastane koridorunda hayatın iki yüzü
Bazen bir ülkenin gerçeğini anlatmak için uzun cümlelere, istatistiklere, siyasi analizlere gerek yoktur. Bazen bir ailenin hikayesi yeterli olur.
Yechiel Leiter’in son üç yılda yaşadıkları, İsrael’de hayatın ne denli ağır, ne denli kırılgan ve aynı zamanda ne denli dirençli olabileceğini anlatan böyle bir hikâye…
Yechiel Leiter bugün İsrael’in Amerika Birleşik Devletleri Büyükelçisi… Ancak benim yazımın satırlarında onun diplomatik kimliğinin hiçbir önemi yok. Çünkü bazı anlarda insanın bazı sıfatları ortadan kalkar. Büyükelçi değil, baba kalır…
2023 yılının Kasım ayında Leiter ailesinin kapısı çalındığında, gelen haber en büyük oğulları Moshe’nin Gazze’de yaşamını yitirdiğiydi. 39 yaşındaki Moshe altı çocuk babasıydı. Tıp eğitimi almış, doktor olarak hastanede çalışmaya hazırlanıyordu. Aynı zamanda yedek asker olarak görev yapıyordu. 10 Kasım 2023’te Gazze’nin kuzeyinde hayatını kaybetti.
Bir babanın oğlunu kaybetmesinin acısı hiç hafiflemez. Şimdi, yaklaşık üç yıl sonra, aynı aile yeniden bir hastane koridorunda. Bu kez diğer oğul… Neria…
Neria, geçen hafta 23 Eylül günü Batı Şeria’daki bir kontrol noktasında düzenlenen terör saldırısında ağır yaralandı. Hastaneye kaldırıldı, saatler süren beyin ameliyatlarından geçti. Durumu stabilize edildi ama hayatı halen tehlikede…
Yechiel Leiter görevi icabı New York’taydı. Haberi aldığında İsrael’e döndü ve doğruca oğlunun yattığı Şaare Zedek Hastanesine gitti. Ve orada, hayatın bütün karmaşasını tek bir görüntüde yansıtan bir şey yaşandı.
Büyükelçi Leiter’ın hamile olan kızı Sarah kardeşini görmek için hastaneye geldi. Doğuma daha iki hafta vardı. Oysa Sarah derin bir uykuda yatan kardeşi Neria’yı gördüğünde çok üzülmüş olacak ki aniden suları geldi ve doğum başladı.
O gece bir bebek dünyaya geldi. Ve Sarah, doğum yaptığı aynı hastanede, ağır yaralı kardeşi Neria’nın bulunduğu yoğun bakım ünitesinden yalnızca 40 metre uzaklıkta bebeğini kucaklıyordu.
Düşünüyorum da… Bir hastanenin içinde 40 metrelik mesafe bazen dünyanın en uzun mesafesi olabilir. Bir tarafta yaşamının devam edip etmeyeceği bilinmeyen bir oğul, diğer tarafta hayatına yeni başlayan bir bebek… Aynı ailenin fertleri arasında bir odada endişe, başka bir odada ilk nefes…
Leiter ailesi aynı anda hem dua ediyor hem yeni doğmuş bir bebeğin sesini dinliyor. İsrael gerçeğini bundan daha iyi anlatan başka bir görüntü olabilir mi sizce?
Çünkü burada mesele sadece savaş değil, mesele savaşın insanların hayatlarını nasıl etkilediği, hayatlarına nasıl girdiğidir. Bir annenin, babanın, eşin, çocuğun hayatını bir anda değiştirecek bir haberle…
Büyükelçi Leiter, Neria’nın başında beklerken, üç yıl önce Moshe’nin ölüm haberini aldığı geceyi hatırlıyordu. O zaman hastanede oğlunun yatağının çevresinde toplanmak mümkün olmamıştı. Bu kez Neria’nın yatağının çevresinde aile vardı, doktorlar vardı, umut vardı… Ve insanlar onun için dua ediyorlardı sessizce…
Umut… Bazen küçücük bir ihtimaldir. Bazen doktorun söylediği bir iki sözcüktür. Bazen de 40 metre öteden gelen bir bebeğin ağlama sesidir.
İsrael’de son yıllarda çok fazla acı gördük. Çok fazla ailenin kapısı çalındı. Çok fazla evde bir sandalye boş kaldı. Ama hayat bir şekilde akıyor, kendisine bir yol bulmaya devam ediyor.
Yechiel Leiter’ın hikayesi; bir babanın kaybettiği oğlunun acısı ile yaşamayı öğrenmesinin, diğer bir oğlunu kaybetme korkusuyla yeniden sınanmasının ve aynı anda bir torunun dünyaya gelişine tanıklık etmesinin hikayesidir…
Belki de hastane koridorundaki 40 metrelik mesafe, bugün İsrael gerçeğinin barındırdığı bütün duyguların bir mesafesidir:
Acı ile umut arasında.
Kayıp ile yaşam arasında.
Korku ile yarın arasında.
Ve belki de insanın yapabileceği en anlamlı şey, her şeye rağmen, yeni doğan bir bebeğin ilk nefesine kulak verebilmektir. Çünkü o ilk nefes, bize hayatın hala devam ettiğini hatırlatır…
Yazıyı kaleme aldığım gün Neria’nın hayati tehlikesi hala devam ediyor. Umarım yazı sizlere ulaştığında Neria hayat belirtisi vermiş olur. İsrael’in duaları onunla…
Nelly BAROKAS
İYT dip not :
İfade edilen görüşler İYT web portalının editöryal politikasını yansıtmayabilir.
Yazarların düşünceleri sadece kendilerini bağlar.
Bir önceki yazımı okudunuz mu?
Yorumlar