‘Geçmiş İstanbul’umdan Tanıdık Simalar
- 34 dakika önce
- 2 dakikada okunur
Yetmiş yıldır yaşadığım ve 10 yıl önce terk ettiğim İstanbul’u birden tanıyamadım. Giriş yolları bile tamamen değişmiş; Çanakkale’den gelişte Yeni İstanbul Havaalanı’nın yanından geçen Kuzey Marmara Otoyolu’nu aldık ve TEM/Mahmutbey gişelerine nazaran bir saat kadar tasarruf ettik. Ormanların arasından kıvrılan asfalt, Kağıthane Deresi üzerindeki viyadüklerden kente şaşalı bir giriş yapıyor ve varmak istediğimiz Harbiye yöresine süratle ulaştırıyor.
Bir doktor arkadaşımızın Nişantaşı’ndaki evinde kaldık ve 50 yıldır yürüdüğüm sokaklarda tanıdık çehre bulmakta zorlandım. Ben mi yaşlandım, insanlar mı gençleşti? Emlak/Abdi İpekçi Caddesi sağlı sollu ihtiyacım olmayan ürün satışında uzmanlaşmış dükkanlar, espresosu Londra’dan pahalı kafeler, masalarda ayni tezgâhtan çıkmışçasına estetik dudak sahipleri…
Osmanbey’e doğru, geçmiş İstanbul’umu hatırlatan küçük bir dairede, bir ailenin üzerine titrediği Libra Kitapçılık’tan Rifat N. Bali tanıdık simalardan biri…Son aylarda İslami medyanın saldırısına uğramasına rağmen serinkanlılığından ve dinginliğinden bir şey kaybetmemiş, Türkiye Yahudilerine ve ülkesine, bir ömür verdiği araştırmalar, kitaplar ve konuşmalar ile eserler kazandırmış ve yenilerine hazırlanıyor. Alçakgönüllü görünüm ardında misyona devamda çelikten bir irade, boş tehditlere pabuç bırakmayan bir yaklaşım…
Trump’ın bütçe sıkılaştırması, Amerikan üniversitelerinin daralan gelirleri ve Avrupa’nın savunma harcamalarına önem vermesi yurtdışı kitap satışlarını düşürmüş. Fakat son çıkan “Elsa Niego Cinayeti- 17 Ağustos 1927 Çarşamba, Saat 18:55” kitabını almadan edemezdik, içinde oğlum Philip’in bu konuda yazdığı bir tiyatro oyunundan bahis var. “Elsa Niego Cinayeti”, onu elde etmek isteyen fakat tutkusuna cevap alamayan bir Tophane kabadayısı tarafından öldürülen Yahudi genç kızının ardından çıkan protesto nümayişinin ve sert bastırılmasının öyküsü…
Beyaz Türkler ağırlıklı semtlerden uzaklaşıp bir zamanların Sadabat’ına yöneliyorum. Mecburen, zira Skoda Kodiaq aracım İstanbul’a 100 km kala garip yüksek devir sesleri çıkardıktan sonra “geri vitese geçmiyor” uyarısı verdiğinden çekici ile servise çekiliyor. Onarım, Kağıthane bölgesinde yeni inşa edilen dev bir plaza/garaj/teşhir merkezinde yapılacak. İstanbul’un Avrupa yakasında 1950’lerden sonra gelişen semtlere (Harbiye, Şişli, Levent) çok yakın bulunan Dolapdere, Kağıthane Deresi ve 18. yüzyıl Lale Devri eğlencelerinin bahçeleri tamamen “onarılmış”, modern, çok katlı binalara kavuşmuş.
Tarihi ve çağdaş yan yana. Gençlerde tanıdık yok, eskilerde arada bir durdurulup “yazılarınızı takip ediyor ve beğeniyoruz”lara rastlıyorum. Sevindiriyor. Özellikle Raşel Verter’i tanıyanlar, ardından yazdığım ağıtın gözlerinden yaşlar getirdiğini anlatıyorlar.
İstanbul’da bulunma asıl amacımız bir akrabamın torununun Bar Mitzva töreni. Ortaköy Ets Ahayim sinagogu Perşembe tefillin duasında kalabalık: Kate Middleton’vari şapkalı hanımlara spor giyimli beyler eşlik ediyor. Yıllardır görmediğim dostlarla kucaklaşıyoruz. Avi Alkaş’ın yanık sesi sabah duasını yüceltiyor. Genç Rav Nafi Haleva’nın konuşması “Bar Mitzva Boy”un ve cemaatin geleceğe güvenini tazeliyor. İzzet Keribar 90’ında fakat her zamanki heyecanı ile çevresine en son çektiği fotoğrafları gösteriyor.
Bu kez de Boğaziçi’ni görmeden, Kuruçeşme’den Aşiyan’a kadar gidip gelmeden, Karadeniz sularının yoğun iyot kokusunu genzime çekmeden, Pazar öğlenleri Rumelihisarı İskele Restoran’da Annemin rakı içerken içini çektiğini hatırlamadan dönemezdim köyüme, Kozlu’ya.
Rastlamadığım simalara hafızamda yer verdim, öpüştük, sarıldık, ayrıldık.
Ralf ARDITTI
IYT dip not :
İfade edilen görüşler İYT web portalının editöryal politikasını yansıtmayabilir.
Yazarların düşünceleri sadece kendilerini bağlar.
Bir önceki yazımı okudunuz mu?
Yorumlar