BAZI SOKAKLAR GECE, BAZI SOKAKLAR GÜNDÜZ YAŞAR…BAZILARI DA SONSUZA KADAR YAŞAR
- 11 dakika önce
- 2 dakikada okunur
Çocukluğumun geçtiği mahallede, sabah ışıltılarıyla birlikte köşedeki pastaneden açma kokuları gelirdi. Çocuklar okula gider, kepenkler açılır. Esnaf birbirine “günaydın” der, anneler eşlerine el sallardı. İşte o andan itibaren evin içinde hummalı çalışmalar başlardı. Sokağımız gece oldu mu, sessizleşirdi. Sokak lambaları yandı mı perdeler çekilirdi. Özelimi paylaşmanın doğru sayılmadığı günlerde kimse sofrasının görünmesini de istemezdi. Okuldan dönen çocuklar ev ödevlerine gömülür, aile sohbetleri başlardı. Kış günlerinde geçen bozacının sesi yankılanırdı. Sokağım gündüz yaşardı, kısacası. Cıvıl cıvıldı.
Kentin bir başka köşesinde benim güzel mahalleme inat hayat geceleri başlardı. Gazinonun neonları yandı mı, şık bayanlar lüks otomobillerden iner şık beylerin eşliğinde eğlence mekânlarına girerlerdi. Saz sesleri en yüksek volümde duyulmaya başlardı. Girişteki güvenlik görevlileri ile seslerin yükseldiği olurdu, bazen deklanşörler patlardı, ertesi gün magazin sayfalarının manşeti belli olurdu. Sabahın ilk ışıklarına kadar kurulan sofraların zenginliğinden dem vurmak marifet sayılırdı. O sokak da geceleri yaşardı.
Dünyanın her yerinde değişmeyen bir kuraldır. Bazı sokaklar gündüz, bazı sokaklar gece yaşar. Bazı insanlar çekirdek aileleri ile, bazıları kalabalığın içinde yaşar. İnsanlar bunu fark etmiyorlardı çünkü her bir kendi ritmini normal kabul ediyordu…
Sokakların bir hafızası olduğu bir gerçektir. Duvarlarına sinmiş sesler, evlerin kapılarına basılmış adımlar, pencerelerinden sızan hayatlar sokağın karakterini oluşturur. Köşedeki simitçi yıllardır gülümser, çıtır simitlerini günün her saatinde satar. Akşam eve gidince simitçi artık o sokağa ait değildir. Zamanla şairlerin, yazarların mesken tuttuğu sokaklar vardır. Bazen ise kafelerinde uzun tartışmalar yapılan sokaklarda, tarihi kararlar oralarda alınır. Yıllar geçer, tarih sayfaları unutmaz o sokakları. Sokaklar aşkların da şahididir. Köşe başında verilen o ilk öpücüğü, zaman ne kadar akarsa aksın, beyin hep kaydeder. Sokaklar ayrılıklara da tanık olur, kavuşmalara da. İşte bunun gecesi gündüzü yoktur. Bizler de o sokaklardan geçerken aslında sadece taşa toprağa değil, bizden önce orada var olmuş binlerce insanın bıraktığı izlere, yani sokağın ruhuna basarak yürürüz. Sokaklar insanların “ keşke” ler İle yankılanır. Yarım kalmış hayatlar, parçalanmış hayaller, verilemeyen kararların hepsi sokaklarda yazılıdır.
Bazen de dost bildiğiniz bir sokaktan yıllarca geçmezsiniz. Bir hayaldir o sokak. Buluşmanın, sıcaklığın, dostluğun sokağıdır. Siz gittiniz. Yıllarca aynı kaldı, değişmedi, ama siz gelip de görmek bile istemediniz. Ve bir gün altüst olur hayat ve artık o sokak o sizin sokağınız değildir. Çok üzülürsünüz. Çünkü ne yerdeki taşlar kapılar, numaralar ne de evlerin kapıları, numaraları bile değişmiştir. Göğe bakarsınız, aynı gök değildir. Biri yaklaşır ve sorar: “ Kimi aramıştınız?” Cevap veremezsiniz çünkü karşınızdakine “kendimi” diyemezsiniz.
Feride PETİLON
IYT dip not :
İfade edilen görüşler İYT web portalının editöryal politikasını yansıtmayabilir.
Yazarların düşünceleri sadece kendilerini bağlar.
Bir önceki yazımı okudunuz mu?
Yorumlar